Ervaringen van vrijwilligers en stagiairs bij Live Now in Tinkong

foto 4 mei 6 tweeWat maken de vrijwilligers in Tinkong mee bij hun project?

Vanaf dit jaar, 2017, is Live Now Foundation open voor vrijwilligers en stagiairs uit Nederland (en natuurlijk ook uit andere landen). We werken daarvoor samen met Ontmoet Afrika, dat is gespecialiseerd in eerlijk en duurzaam vrijwilligerswerk.

Op 29 april kwamen Tineke de Poel en Margje van Lent in Tinkong aan. Ze blijven 2 weken, doen gezonheidsvoorlichting en medisch checks 'in the field' en werken als verpleegkundige mee in de Live Now Clinic. Ze verhalen uitgebreid over hun ervaringen en op GoGhana kan iedereen de verhalen lezen.

Lees al hun ervaringen hier


Margje en Tineke in Tinkong (1): aankomst in Accra

Als eerste vrijwilligers mochten wij,Tineke de Poel (Tina) en Margje van Lent (Mags), naar de Live Now Clinic in Tingkong, Ghana.

Aangekomen op het vliegveld in Accra was Henry niet te missen. Een oranje shirt en de grootste glimlach ever. Hij gaf ons een dikke knuffel wat voor ons nuchtere Nederlander even wennen was. Charmant als hij was droeg hij onze backpacks naar de parkeerplaats waar hij zijn auto ging halen.

Daar hebben wij direct kennisgemaakt met twee ruziemakende Ghanezen over wie er met ons mocht praten. Het ging zo ver dat een van hen een baksteen in zijn handen hield en dreigde deze te gooien. Uiteraard bleven wij rustig, zoals nuchtere Nederlanders dat kunnen. Gelukkig was Henry net op tijd terug.

Margje en Tineke in Tinkong (2): naar een traditionele kerkdienst

Tinkong, 30 april

Margje en Tineke in Tinkong (2): naar een traditionele kerkdienst

In de ochtend stond Henry al vroeg voor ons ontbijt te maken en na het ontbijt hebben we aan een traditionele kerkdienst deelgenomen. Henry stelde ons voor aan Abigail en Atta. Zij werken beiden voor de Live Now Clinic. Abigail is receptionist en Atta werkt in het mortuarium. Atta en Abigail namen ons mee naar de kerk. Wij dachten dat deze kerk tegenover de Live Now Clinic stond, maar helaas… niets was minder waar… De kerk was maar liefst 20 minuten lopen in de brandende zon à 34 graden. Bikkels als we zijn, hebben wij uiteraard alleen in het Nederlands geklaagd. Eenmaal in de kerk werden we overdonderd door de enorme speakers en het enorme geluid dat er uit deze Afrikaanse keeltjes komt. Abigail heeft zo ongeveer de gehele kerkdienst vertaald. De volgende belangrijke punten werden besproken door de priester:

-Een man mag geen dikke buik hebben, hij zal gaan joggen PRAISE THE LORD
-Een man moet spieren hebben om zijn vrouw te beschermen en niet om te slaan HALLELUJAH
-Er moet getrouwd worden onder toezicht van god (in de kerk) AMEN

Na deze prachtige adviezen werden wij naar voren geroepen om geïntroduceerd te worden. Iedereen keek nogal verbaasd naar deze twee ‘abronis’ (blanken). Na wat dans en zang zijn wij teruggelopen naar het vrijwilligershuis waar Henry op ons zat te wachten. Hier kregen wij de overheerlijke sweet rice with tomato sause (made by Abigail). Hallelujah, dat was echt fantastisch. Later gingen wij met zijn drietjes naar Koforidua om te zien hoe de TroTro werkt (de plaatselijke buurtbus). In deze bus maak je kennis met de traditionele geur van de gemiddelde Ghanees. In Koforidua legde Henry ons uit hoe er gepind moet worden. Na lang zoeken vonden we op de markt een werkende pinautomaat. Uitgeteld na alle nieuwe indrukken zijn we teruggekeerd om vervolgens voor de buis knus series te kijken met zijn drietjes. Het valt ons op hoe huiselijk en gastvrij het aanvoelt.

Henry zorgt voor een fijne sfeer en ook het huis geeft je een warm gevoel (en dit is niet alleen te danken aan de temperatuur). Er wordt continu gezorgd voor eten en drinken in huis. Helaas is Mags niet zo ervaren met zakjes water waardoor er nogal veel gemorst wordt. Wellicht is dit te wijten aan haar niet-puntige hoektanden…

Margje en Tineke in Tinkong (3): vroeg uit de veren

Tinkong, 1 mei 2017

Margje en Tineke in Tinkong (3): vroeg uit de veren

Maandagochtend, vroeg uit de veren. Het ontbijt stond weer klaar inclusief Tom Brownpap. Vooral Tineke had moeite dit binnen te houden en hield het bij brood. Licht zenuwachtig voor wat ons te wachten stond, liepen wij naar de kliniek. Eenmaal aangekomen, werden wij wederom enorm aangestaard en hoorden we hier en daar gefluister “abroni, abroni”. Tineke met haar lange postuur en blonde haar was een bijzondere verschijning voor deze mensen. Margje begon meteen te kletsen met het personeel over de gang van zaken in de kliniek. Bij elke stap die er gezet werd, werd er een foto gemaakt door Edwin, uiteraard in opdracht van Henry. Zowel Edwin als Henry nam zijn taak zeer serieus; het record is 70 foto’s in 2 uur.

Margje en Tineke in Tinkong (4): voorstelronde en aan het werk

Tinkong, 1 mei 2017

Margje en Tineke in Tinkong (4): voorstelronde en aan het werk

Na de voorstelronde en een korte maar duidelijke introductie werden wij opgesplitst. Tineke begon bij Abigail aan de registratiebalie. Bij deze balie melden de patiënten zich. Margje begon bij de apotheek bij medewerker Mozes. Abigail en Tineke hebben veel gekletst over de kliniek maar ook over privézaken. Abigail heeft veel geduld en tussen het werk door proberen wij bij haar het recept te ontfutselen.  Margje kreeg een duidelijke maar vooral grappige introductie van Mozes. Wat een prachtkerel is dat. Hij houdt van zijn baan en van de patiënten. Hij is duidelijk in het geven van uitleg en maakt veel grappen.

Margje en Tineke in Tinkong (5): nieuwe indrukken

Tinkong, 1 mei 2017

Margje en Tineke in Tinkong (5): nieuwe indrukken

Later die dag hebben wij geswitcht van plek, ook dit beviel goed. Ook hebben wij een kijkje genomen bij dokter Emanuel en bij de nurses department. Eenmaal thuis, uitgeput van de nieuwe indrukken, hebben wij de dag doorgebracht op de veranda. Hier woont ook een hele knappe hond genaamd Peace (wij zeggen PIES). Deze hond rent wanneer hij een abroni ziet in de tegengestelde richting weg, alsof zijn leven ervan afhangt. Run for your life Peace! Het advies van Henry: “take dog cookies to win his love”, maar wij Nederlanders zijn hier natuurlijk veel te gierig voor. Wij proberen PIES te paaien met een taaie stroopwafel. Dit wil natuurlijk niet echt lukken, maar Henry en de mensen in de kliniek zijn wel dol op onze stroopwafels en rennen nog niet weg voor deze abronis.

Margje en Tineke in Tinkong (6): eerste medical outreach

Tinkong, 2 mei 2017

Margje en Tineke in Tinkong (6): eerste medical outreach

Vandaag hadden we een outreach van de kliniek op de Adawso market. Wow, wat was dit indrukwekkend en gaaf. De marktbezoekers kunnen bij ons terecht voor een gratis health check. Deze health check houdt in: vitale functies, hepatitis B, glucose en malaria checks. Bij een positieve uitslag verwijzen wij hen naar de kliniek maar wij geven ook advies over de te verkrijgen vaccinaties. Samen met de verpleegkundige hebben we er een superleuke, gevarieerde dag van gemaakt en heel veel leuke mensen ontmoet. Op deze manier hebben wij kunnen laten zien dat wij mee kunnen werken in deze omgeving/cultuur/hectiek en dit geeft ons voldoening maar ook zelfvertrouwen. Ook denken we dat we op deze manier het vertrouwen hebben gewonnen van de lokale bevolking en de collega’s.

Eenmaal terug in het huis was Mags niet helemaal fit, wellicht had dit te maken met de warmte en niet door Henry’s eten. We hebben wat rustig aan gedaan en een dutje gedaan en in de avond met zijn drieën pizza gegeten en series gekeken.

Margje en Tineke in Tinkong (7): eerste echte werkdag in Live Now...

Tinkong 3 mei

Margje en Tineke in Tinkong (7): eerste echte werkdag in Live Now Clinic

Vandaag onze eerste echte werkdag in the live now clinic. Na het heerlijke ontbijt vroeg in de morgen lopen we naar de kliniek. Eenmaal daar werden we opgesplitst. Tina begon bij de nurses department en Mags bij de dokter Emanuel. Iedere patiënt komt bij de nurse department nadat hij zich aangemeld heeft bij de registratiebalie.

Hier worden de vitale functies gecontroleerd welke ingevuld worden in de computer zodat de dokter ze kan inzien wanneer de patiënt binnen is. Ook wordt alles zorgvuldig gedocumenteerd op papier vanwege het vaak voorkomende uitvallen van stroom door regen/onweer. Wanneer dit gebeurt blijft iedereen rustig, ook al wordt de gehele kliniek donker.

Wat ons opvalt is dat je echt initiatief moet tonen als je bepaalde onderdelen/handelingen wil doen of meekijken. De nurses staan overal voor open, maar zijn vooral ook geïnteresseerd  in ons privé-leven.

De foto’s van ouders, broers en zussen gingen al snel rond, en iedereen wil je graag volgen op facebook of instragram. Al snel worden er nummers uitgewisseld. We merken dat de meeste collega’s wat ontdooien qua contact. De gemiddelde Ghanees moet zeker een beetje geprikkeld worden om tot ze door te dringen, maar humor is the keyword! En dat kunnen ze als de beste!

Aangezien wij bovengemiddeld grappig zijn is dit ons aardig gelukt. De nurses zijn stuk voor stuk fan-tas-tisch. Wat een warm bad en wat een lieve schatten.

Qua werksfeer merk je al snel veel  verschillen over intregiteit en empathie. Dit heeft niet alleen te maken met de nurses maar ook met de patiënt. Sommige patiënten zijn erg theatraal, maar gelukkig wordt hier al snel doorheen geprikt door de nurses. Sterker nog, er wordt openlijk over gegrapt door de nurses. Wij Nederlandse verpleegkundigen hebben privacy hoog in het vaandel staan, echter is dit een enorme cultuurshock hier, aangezien er gewoon een in en uitloop van mensen wanneer patiënten in de spreekkamer zitten. Ook de vitale functies worden gewoon midden in de wachtkamer opgemeten. Tina heeft wondzorg gedaan en wat opviel is dat ze graag steriel werken, maar dit niet altijd volgens protocol gaat.

Het is makkelijk voor Tina om contact te maken met de patiënten, mensen zijn zo vriendelijk en bescheiden. Wellicht heeft dit ook te maken met de hiërarchie die er heerst.

De spreekkamer van Emanuel is een ervaring op zich! Emanuel is een ervaren psysician assistent en weet veel over tropische ziekten. Echter diagnosticeert hij veel door middel van observeren en palpaties. Er zijn natuurlijk niet altijd middelen om te onderzoeken maar dit is ook een stuk ervaring vanuit hem. Al snel werden de rollen omgedraaid en mocht Mags het spreekuur houden. Dit was best spannend om tegenover Emanuel en Ruby (nurse) dit te leiden. Niet alle patiënten spreken Engels en praten vaak in het Ghanees terug. Emanuel is erg geïnteresseerd in de Nederlandse taal en vraagt contstant wat bepaalde woorden in onze taal zijn, dit gebeurt overigens gewoon tijdens het spreekuur. Omdat er veel patiënten komen met huidinfecties kreeg Mags een boek voorgeschoteld met de meest vreselijke huidaandoeningen. Hij liet haar alles opzoeken en gaf daarbij een hoop uitleg. Ook mochten er foto’s gemaakt worden van de infecties/wonden van de patiënten. Het was voor ons beiden een slopende maar super interessante dag. Na deze leerzame dag naar slopende dag vol nieuwe informatie zijn we gaan zwemmen in Koforidua. 

Margje en Tineke in Tinkong (8): bijzondere ervaringen in de Live...

Tinkong 4 mei, 2017

Margje en Tineke in Tinkong (8): bijzondere ervaringen in de Live Now Clinic

Vandaag weer een dag in de kliniek. Dit keer zat Mags bij de nurses department en Tina bij dokter Emanuel. Wat opvalt is dat er door de nurses conseqent gewerkt wordt. Er wordt bijvoorbeeld bij iedere injectie even gevraagd aan de patiënt of hij of zij gegeten heeft, zo niet, dan wordt hij of zij direct naar buiten gestuurd om wat te eten. Het grote cultuurverschil zit vooral in de bejegening van patiënten en het stukje empathie. Mensen dienen te luisteren en als hun naam geroepen (gescheeuwd) wordt, dien je direct op te staan. Er wordt vooral veel gelachen, ook bij veel pijn of huilende kindjes. Begrijp ons niet verkeerd, er wordt niemand uitgelachen, maar lachen heelt gewoon vele wonden. Ook wordt er niet raar op gekeken als de zuster eerst even een lolletje maakt met haar collega voor ze de patiënt verder helpt. Niemand lijkt haast te hebben, alles wordt getolereerd van elkaar en er wordt niemand boos wanneer er iemand anders voorgaat in de kliniek. Dit laatste geldt trouwens voor alles in Ghana. Hier zouden wij ongeduldige Hollanders een voorbeeld aan kunnen nemen!

Tina zat vandaag bij Emanuel. Een leerzame dag met veel tropische ziekten. Maar ook algemenere aandoeningen. Zo heeft een jongen van 16 een fikse SOA en wil een jonge vrouw haar borsten laten zien i.v.m. smetplekken. Wij mogen overigens overal foto’s van maken, wat we niet doen. Privacy is hier heel anders dan in Nederland. En gêne lijkt hier niet te bestaan!

Ook de onwetendheid over het menselijk lichaam komt vaak naar boven. Zo vertelde een patiënte dat zij last had van haar hart, maar later in het gesprek vroeg waar haar hart eigenlijk zat…


Het is nu het regenseizoen, daardoor is de grond vruchtbaar voor de boeren. Het nadeel hiervan is dat er dagen zijn in de kliniek die niet voorbij lijken te gaan omdat er niemand komt. De prioriteit ligt bij de gewassen en niet bij hun gezondheid. Het werk gaat voor, dan pas de gezondheid.

Helaas lijken onze maag-darm problemen ook nog niet opgelost te zijn. We besparen je de details, maar het heeft iets weg van de kleur van kermit de kikker. Wij (als echte  verpleegkundigen) hebben ons allang gediagnostiseerd met de meest uiteenlopende tropische ziekten welke we hebben geleerd in onze opleiding: tropenkunde. Daarom zijn we deze middag na onze dienst direct gaan douchen en gaan slapen. Later die middag was Tina behoorlijk beroerd en had zin in chips (wanneer niet?). Henry en ik zijn even het dorp Tingkong ingelopen om chips te zoeken voor Tineke, helaas zonder resultaat. Gelukkig was Tina niet boos, echter wel enorm teleurgesteld. Thats life! Tijdens de wandeling met Henry in het dorp hoor je niets anders dan OBRONI OBRONI! Henry gaf aan dit niet vervelend te vinden, we kunnen ons voorstellen dat het voor hem soms ook wat ongemakkelijk is om met een obroni rond te wandelen. Maar stiekem vindt hij dit wel leuk, hij gaf aan dat hij op deze manier wat van onze ‘fame’ kon pikken. Mensen zijn niet opdringerig of brutaal, ze willen gewoon een glimp van je opvangen of een glimlach. Sommige mensen proberen je stiekem aan te raken als je voorbij loopt, maar ook dit is prima. Gek, maar je went er aan...

Margje en Tineke in Tinkong (9): obroni's en ORS

Tinkong 5 mei, 2017

Margje en Tineke in Tinkong (9): obroni's en ORS

Helaas heeft het weinig uitgehaald dat we vroeg zijn gaan slapen. Heel de nacht hebben we om de beurt op het toilet gezeten. Henry weet ons gerust te stellen door te zeggen dat elke vrijwilliger dit heeft. Het is wel echt iets waar een ieder rekening mee moet houden die van plan is af te reizen naar Ghana. We hebben samen een heel doosje ORS opgedronken. De diarreeremmers kwamen ook goed van pas. Vandaag stond de outreach naar KonKon gepland. Omdat er blijkbaar overal was verkondigd dat er obroni’s aanwezig zouden zijn (via de lokale omroep) moesten wij ons gezicht uiteraard laten zien. Henry bracht ons in een prachtige bus van het mortuarium (wij vonden dit wel een beetje luguber). Dit is hier normaal, dit kan allemaal gewoon...Eenmaal aangekomen bij de markt toch nog wat handelingen kunnen uitvoeren. Daarnaast heeft Edwin een rondje met ons gelopen door het dorpje. Mensen wonen hier hutje mutje, en roepen zo nu en dan: heeee WITTE! (oh nee OBRONI). Maarja, dit wisten we al. De kinderen vermaken zich hier met een oude fietsband en spelen een soort van mens-erger-je-niet...Wat hier overigens nooit lijkt te spelen, letterlijk. Zo nu en dan loopt er ergens een geit, een schaap of wat kippen. Het oogt ons heerlijk primitief. Wat heb je hier meer nodig dan plek om te slapen en eten te bereiden???

Eenmaal thuis gekomen is Henry bijzonder lief voor ons. Hij kookt rijstwater voor onze tere darmpjes. Hij doet er alles aan om ons verblijf zo goed mogelijk te maken. We voelen ons al snel wat opknappen en gaan er toch weer even op uit. Henry en Mags houden beide van mooie muziek, en wij moeten ook zeker wat van die Ghanese muziek mee naar huis. Vandaar dat we naar het internetcafé gaan.

Helaas doet het internet het niet. We proberen Henry uit te leggen hoe dit zou zijn gegaan in NL...wat ons allen doet lachen. Hier gebeurt zoiets nou eenmaal. Je krijgt geen geld terug en niemand wordt boos. Je zoekt gewoon naar een ander internetcafé.

Na het uitwisselen van muziek gaan we lekker uit eten. Henry leidt ons naar een super leuk restaurant, waar hij het veelgenoemde Fufu gaat eten. Wij eten lekker veilig rijst met groente.

Henry eet met z’n handen, wat wij afschuwelijk vinden. Met name omdat het gehele goedje lijkt op wat wij al dagen in het toilet zien liggen ;)

Met onze verzadigde buikjes...slapen!

Margje en Tineke in Tinkong (10): weekend naar Cape Coast

Tinkong, 6 mei / 7 mei 2017

Margje en Tineke in Tinkong (10): weekend naar Cape Coast

Vandaag vroeg uit de veren, niet om te werken, want het is WEEKEND! We gaan vandaag naar Cape Coast! Omdat we über avontuurlijk zijn, kiezen we voor een TroTro rit van 5 uur... ja dit hebben we echt gedaan! Het was lachen gieren brullen totdat Mags misselijk wordt en het laatste uur met een plastic zak heeft doorgebracht. Tsja, avontuurlijk zijn eist zijn tol af en toe. Eenmaal aangekomen in Cape Coast hebben we een taxi genomen naar het Oasis Beach Resort. Wij zijn aardig gewend na een week Ghana, maar dit sloeg echt alles. Enorm smerige kamers, wc’s die overlopen van de ellende en onvriendelijk personeel. Dit laatste zijn wij zeker niet gewend van Ghana! Dit is een badplaats waar de Westerse blanke vrouw haar mooie donkere Ghanees op doet. Het liefst eentje met rasta haar en een sigaret in zijn mond. Hoe fouter hoe beter! 

Helaas zijn onze buikkrampen nog volledig overactief. We bestellen daarom een kan thee in plaats van een heerlijke cocktail (snik...) die pizza viel ook al niet lekker en vervolgens lagen wij om 22:00 in bed. Deze nacht was een hel... beiden zijn we aan het hallicuineren en roepen elkaar in onze slaap. Is het de malarone? Dit hitte? De kan thee? Of die smerige pizza? We zullen het nooit weten…

De volgende ochtend om 5:00 wakker, een heerlijke douche in de buitenlucht en een westers ontbijtje. Deze dag wordt druk, na het prachtige bezoek aan Cape Coast Castle zijn we door gereden met een taxi naar National Park Kakum. Dit is een regenwoud waar vele hangbruggen zijn geplaatst in 1994. Dit is bedoeld als trekpleister voor toeristen. Het was echt prachtig! Maar ook dood eng... die hangbruggen hangen namelijk super hoog! Onze lieve gids Gifty vond het ook super leuk om hier op te springen. Later hebben we in de dit National Park ook nog de waterval bezocht, echter was er geen waterval te bekennen. Dit viel te wijten aan het droge seizoen wat er in dit gebied heerst.
Na deze jungle tocht waren we helemaal gesloopt. Onze lieve taxi chauffeur wist nog wel een mooie plek waar we konden eten en met een beetje geluk krokodillen spotten! En YES! Het eten was heerlijk en we werden omring door wat krokodillen.  Na deze heerlijke lunch begon onze terugrit, bikkels als we zijn gingen we weer terug met de TroTro, 5 hele uren... gelukkig zijn we helemaal voorin gaan zitten zodat plastic zakjes overbodig waren ;). Eenmaal thuis.. stinkend...moe...sprongen wij beiden in onze eigen douches (ja we hadden er 2 in gebruik).

Tot onze grote teleurstelling; GEEN WATER! Gelukkig was daar weer onze SUPER HERO HENRY!!!! Hij heeft samen met de mannen van het mortuarium bakken met water gehaald zodat we ons konden wassen... toch een aparte gewaarwording zo’n huis vol mannen en bakken water ;) ach, er zijn ergere dingen…

Margje en Tineke in Tinkong (11): another day at the clinic

Tinkong, 8 mei 2017

Margje en Tineke in Tinkong (11): another day at the clinic

Helemaal uitgerust (en uitgepoept…) mogen we weer lekker aan het werk. De eerste week zit er definitief op en we proberen elkaar eraan te herinneren om elk moment te genieten zolang we hier zijn. Het personeel van de kliniek kent ons al en iedereen groet elkaar bij de start van de dag. Met een relaxed tempo beginnen we met onze werkzaamheden. Helaas voor de kliniek valt het aantal patiënten tegen, waarop dokter Emanuel zegt: “We don’t pray for more sick people, we pray that they are healty!” Oeiii dat is natuurlijk helemaal waar!

Omdat het in de spreekkamer van Emanuel redelijk rustig is, besluit Mags vandaag met Rosemary te helpen in het laboratorium. Hier worden hepatitis B testen, malaria en andere infectie ziekten onderzocht. Wanneer deze testen op zijn wordt er gewoonlijk op ervaring gediagnosticeerd. Tineke zit lekker rustig met de verpleegkundigen te kletsen over Nederland en vertelt hen hoe het daar gaat. Ondertussen doen ze natuurlijk wel haar werk.  Na een relaxte ochtend, besluiten we te gaan zwemmen! Het is een prachtige dag. Onderweg naar het zwembad komen we een aantal collega’s tegen, waar we uitbundig naar zwaaien vanuit onze trotro. Het voelt ineens zo bijzonder om hier te zijn, en dat je al mensen leert kennen. Wauw!

Margje en Tineke in Tinkong (12): weer het veld in voor outreach

Tinkong, 9 mei 2017

Margje en Tineke in Tinkong (12): weer het veld in voor outreach

Dinsdag is er weer een outreach. Dit keer in een ander dorp dan vorige week dinsdag. Via een onverharde weg gaan we dieper de natuur in. Het landschap lijkt te veranderen. Op deze plek zijn weinig auto’s maar vele motoren. Henry legt ons uit dat dit vervoersmiddel handiger is in dit landschap. Na een bumpy ride, komen we aan bij een groot plein van parasol bomen. Edwin, die hier als eerste was heeft tafels en stoelen klaar gezet voor de mensen en het personeel. De kinderen kijken ons nieuwsgierig aan en wat oudere jongens lachen elkaar uit wanneer er op hepatitis getest wordt. Naast het plein waar we zitten (beschut onder de bomen) staat een grote school. Opeens zien we nog veel meer obronis!!!

Elke obronis komt langs om een praatje te maken. Zij zijn namelijk ook vrijwilligers. Ze verven met z’n allen de school. De kinderen van de school zijn natuurlijk enorm afgeleid, dus gaan wij snel weer met onze werkzaamheden aan de slag nadat we even een rondje in de school gemaakt hebben.

Samen met Mohammed gaan we nog een patient thuis bezoeken. We lopen door de brandende zon naar het dorpje. Hier zijn nog echte lemen huizen. Wij zien de schoonheid er wel van in! De geitjes en kippen lopen hier rustig rond tussen de huizen.

Achterin het dorpje mogen wij binnen kijken in een 2mx2m kamertje, waar een oude man ligt. Hij gaat direct rechtop zitten in zijn matras op de grond. Zonder gebit praat hij met Mohammed in het Ghanees.

Na de controles lopen we weer rustig terug naar het plein. Mohammed vertelt ons dat de man die we bezocht hebben 104 was! Helemaal perplex waren we. Zijn familie was ons erg dankbaar dat we even zijn komen kijken. Dit zit hem vooral in het feit omdat we blank zijn.

Eenmaal thuis gekomen ging het enorm regenen! Met bakken kwam het uit de hemel. We hebben nog geprobeerd Peach in huis te lokken…alleen de schijtlaars kroop weg onder de bank op de patio.

Een lichtpuntje van het einde van deze dag was toch wel dat de douche weer werkte!

Margje en Tineke in Tinkong (13): op bezoek bij Jerry

Tinkong, 10 mei 2017

Margje en Tineke in Tinkong (13): op bezoek bij Jerry

Vandaag is een bijzondere dag. Na een ochtend in de kliniek waarbij veel verschillende ziektebeelden voorbij kwamen mocht Tineke de middag bij Jerry en zijn gezin doorbrengen. Jerry werkt in de apotheek van de Live Now Clinic. Ter voorbereiding op dit vrijwilligersproject hebben we beiden een werkplan gemaakt met daarin deze interesse. Henry heeft voor ons geregeld dat wij beide hier een middag naar toe mochten. Wij wilden natuurlijk het aller aller liefst met z’n tweeën. Maar Henry wist dat dit niet de beste ervaring zou zijn. Zo wijs…die Henry. Hij had natuurlijk helemaal gelijk.

Samen met Jerry liep Tineke vanuit de kliniek naar zijn huis, waar de familie op ons wachtte. Dit was al een ervaring opzich. (obronis obronis!!)

De moeder van het gezin was hoogzwanger en de kleine meid van 3 was behoorlijk energiek!

Tineke kon mooi helpen met de was die op de lijnen hing. Het is gebruikelijk dat de vrouw in het gezin de was doet, en hiervoor neemt zij 1 dag. (vandaag!)

Jerry, Tineke en de kleine zijn naar de markt gegaan om ingrediënten te scoren voor het gerecht.

Zo’n winkeltje/marktkraam is toch heel even iets anders dan de Appie. De kip komt uit een grote vriezer, en de man die het verkoopt is kaal en heeft alleen enorme plukken haar uit z’n oren steken.

Tineke die dat natuurlijk allemaal aankan…kijkt eens even naar de handen van de man, fantastisch lange nagels met een mooi grijs\bruinig randje eronder. Sja…dat is even slikken.

De man legt de kip op een wat viezige weegschaal, waarna Jerry zelf de kip hakt op een groot houten blok. We kopen nog groente en een zakje wat lijkt op een Honigmix.

Gewoonlijk kookt de vrouw, maar als je 7 weken zwanger bent, vind Jerry dat hij best kan koken.

Hij gaat Fufu maken! Samen met hulp van Simon (iedereen lijkt hier een soort van huishulp te hebben) werd de cassave en de planteen samen-gesmasht in de daarvoor gemaakt houten pan. (zie foto) Natuurlijk mocht Tineke ook even proberen. Voor een goede ontwikkeling van je armspieren hoef je hierdoor niet naar de sportschool.  De keuken is overigens buitenshuis, op de patio van het huis. Dit huis wordt gedeeld met de huisbazin, en een leraar. Het huis van Jerry heeft alleen een woonkamer en een slaapkamer.

Natuurlijk wanneer het helemaaaaaaal niet uitkomt, moet Tineke toch echt gebruik maken van het toilet. Jerry kijkt Tina een beetje angstig aan wanneer ze dit vraagt, want een watercloset hebben ze niet.  Tina zegt dat ze wel wat gewend is…Vervolgens leidt Jerry Tina naar een écht Ghanees toilet. Er zit een waar dagboekslotje op de deur, zodat alleen zij ervan gebruik kunnen maken. Tina treft een mooi betonnen toilet aan, wat in de toekomst in NL weer mega hip wordt (mark my words). Echter de mega lange cassavasticks (benen) van Tina passen niet in het kleine hokje. Met de deur half open kan ze toch haar behoefte doen. Want als je moet, dan moet je.

De Ghanezen zelf doen alleen nr. 2 (poepen) op het toilet. Plassen kan overal. Zo plast de kleine meid gewoon in de voortuin, en Simon ergens in een hoek tegen de muur.

Na al deze avonturen beleefd te hebben, is de Fufu klaar om genuttigd te worden. Jerry legt me uit hoe Tina het moet eten. Op het goedje moet je niet gaan kauwen! Het is een gekke gewaarwording, maar al snel wordt het gemakkelijker. Tina vraagt Jerry of zij wel eens eten maken voor andere mensen, waarop hij antwoord dat ze alleen voor zichzelf koken.

Na het eten geeft hij toch zijn restanten weg aan een klein meisje uit de buurt, die het aanzienlijk slechter had dan hij en zijn gezin…

In de avond lopen we weer terug naar de Live Now Clinic. Tina vertelt honderduit aan Henry en Mags dat dit een fantastische ervaring was.

Margje en Tineke in Tinkong (14): Henry maakt fufu

Tingkong, 11 mei 2017

Margje en Tineke in Tinkong (14): Henry maakt fufu

Vandaag weer een rustige dag in de kliniek. Volgens de verpleegkundigen heeft dit te maken omdat het regenseizoen is, de prioriteit van de bewoners van Tinkong ligt bij het werken op het land om geld te verdienen, niet bij hen gezondheid. Eenmaal thuis vertelde Henry dat Jerry’s vrouw plosteling naar het ziekenhuis moest, hierdoor kon Mags niet naar Jerry toe. Lief als dat Henry was, heeft hij fufu met ons gemaakt zodat Mags alsnog de ervaring zou hebben.

Mags en Henry zijn beiden dol op muziek en wisselen daarom ook graag verschillende titels uit. Omdat het internet zo traag is, besluiten we met zijn drieen naar Kofuridua te gaan om in een internetcafé de muziek op elkaars telefoon/laptop te zetten. Dit was een succes! Mags heeft de hele dag Ghanese muziek gedraaid en Henry ging los op The Weekend.

Later op de avond zijn we uiteten geweest. Uiteraard aten wij weer rijst met kip, dit is toch wel de specialiteit van Ghana. 

Margje en Tineke in Tinkong (15): laatste werkdag en afscheid

Tinkong, 12 mei 2017

Margje en Tineke in Tinkong (15): laatste werkdag en afscheid

Vandaag is onze laatste werkdag in de kliniek. En we zijn ons hier ernstig van bewust. Wie had gedacht dat deze twee weken zo intens mooi zouden worden. We deden gewoon onze werkzaamheden, en spraken zo nu en dan met de collega’s over terugkomen in de toekomst. Het lijkt ons geweldig om nog eens terug te gaan! Het duurt even voordat je vertrouwen wint van de gemiddelde Ghanees, maar als je dit eenmaal wint dan sluiten ze je in hun hart. In de ochtend hebben wij onze laatste outreach gehad, het was erg rustig vanwege het bloedhete weer. Het afscheid in de kliniek was erg mooi. Henry had geregeld dat iedereen zijn oranje Live Now Clinic shirt aan had om met ons op de foto te gaan. Edwin heeft prachtige foto’s van ons gemaakt. Henry feliciteerde ons en gaf ons een certificaat en een houten logo van de Live Now Clinic. Aan het einde van ons afscheid was er ruimte voor een bedankwoordje, Henry nam het voortouw en Tina en Mags hebben iedereen nog bedankt. Het is zo’n prachtige cultuur!

Mags had in het begin van haar reis aangegeven nog wel een embalming mee te willen maken van een lichaam. Bij een embalming (balseming) wordt het vocht uit de buikholte gehaald wanneer iemand overleden is en via de been slagader wordt er formaldehyde in de aderen gepompt. Dit proces wordt gedaan zodat het lichaam langer ‘mooi’ blijft. Het kan in Ghana namelijk wel even duren voordat je begraven wordt. Dit heeft verchillende redenen, soms heeft de familie het geld niet en soms zijn er speciale maanden waarin een lichaam niet begraven mag worden. Op de terugweg van de kliniek kwam Atta naar Mags toegerend, Atta werkt in het mortuarium. Atta riep al vanaf een afstand dat hij een ‘fresh body’ had en of ik het ebalming proces mee wou maken. Mags stemde hier mee in, Tina ging lekker naar huis. De balseming zelf was vrij heftig, naast het feit dat het bloedheet was in het mortuarium. Atta deed gewoon zijn werk en lachte omdat Mags op een veilige afstand bleef kijken. Na deze balseming riep een andere medewerker naar Mags hoe ze balseming had gevonden, dit terwijl de familie van de overleden man tegenover hem zat. In de middag zijn we maar vertrokken naar het zwembad, de sfeer was niet geweldig. Beiden waren we erg ontdaan van het feit dat het al voorbij was. Gemixte gevoelens overvielen ons. Fijn om naar huis te gaan, maar we hadden nog zoveel willen bereiken en betekenen en ons nog dieper in de cultuur willen gooien. Het zwemmen was overigens heerlijk! Ook deze avond zijn we weer uit eten geweest en hebben we kennis gemaakt met de TE zoete Ghanese wijn..

En dan zaterdag 13 mei: onze laatste volle dag in Ghana! Ook vandaag staat er weer zwemmen op het programma. We hebben de hele dag samen in de zon gelegen , Ghanese muziek geluisterd en vooral heel veel geklaagd dat we weer naar huis moesten....

--//--