Live Now Kliniek - de verpleegkundigen

Tijdens de dagdienst zijn er ook altijd 2 verpleegkundigen aan het werk. Sethina en Beatrice werken met elkaar samen of wisselen elkaar af. Sethina is 67 en heeft de meeste jaren van haar werkende leven als vroedvrouw gewerkt. Ook nu kijkt ze er naar uit om ook dat werk weer te doen, maar dat zal pas gebeuren als de Live Now Kliniek is uitgebreid tot een echt ziekenhuis. Dan zullen daar ook bevallingen plaatsvinden, want ‘maternity’ zal dan een belangrijke activiteit worden.

Sethina heeft 4 kinderen en al 4 kleinkinderen. Ze komt uit Kumasi en de meeste van haar familieleden wonen minstens 4 uren rijden hiervandaan. Eén dochter woont wel in de buurt, in Koforidua. Op haar wekelijkse vrije dag gaat ze naar deze dochter toe en blijft dan daar ook een nachtje slapen. Het is nota bene haar eigen huis, waar haar dochter in woont. Maar normaliter blijft Sethina gewoon in Tinkong, waar ze een kamer huurt bij een andere familie.clinic nurse2 Oja, Sethina heeft ook nog een echtgenoot. Maar die woont in Kumasi. Ze heeft hem al een jaar niet gezien. Toen ze in de buurt kwamen van pensioen zei hij tegen haar – ze werkte toen al hier - : kom maar naar Kumasi, dan gaan we weer samen van onze oude dag genieten. Nee, dat vond Sethina maar niks: de hele dag nietsdoen. Binnenkort gaat ze haar man weer eens opzoeken. 

Al vier jaar geleden nam Henry contact op met Sethina: hij wilde haar graag erbij hebben als de kliniek gereed was. Die moest toen echter nog gebouwd worden. Maar Sethina zag het ook wel zitten en heeft haar vorige baan eraan gegeven, toen ze hier kon beginnen. En daar heeft ze geen seconde spijt van: het is erg fijn om hier te werken, zegt ze.

clinic nurse3Sethina werkt 6 dagen per week en 6 uren per dag. Elke week is er één vrije dag. Die 67 jaren zou je haar trouwens bepaald niet geven.

In een ziekenhuis waar ze vroeger werkte, heeft ze ervaring opgedaan met het samenwerken met dokters en verpleegkundigen uit Europa. Daar heeft ze toen ook al veel van opgestoken. “We kunnen veel leren van mensen uit Europa die hier komen werken. Ze pakken alles net weer even anders aan.” Wat ze ook opvallend vindt van de westerse mentaliteit, waar ze toen mee te maken kreeg, dat is dat de ‘obroni’s’ (blanke mensen) zo hard werken. “They don’t like lazy people”, zegt ze, “zelfs als er even niks te doen is, dan zoeken ze nog naar werk". 
Ze vindt haar baan erg gevarieerd. Alles wat er komt kijken bij het verpleegkundig begeleiden en adviseren van de patiënten komt aan bod. Desalniettemin mist ze haar vroedvrouwwerk wel en ze wil heel graag – “if God wishes” – meemaken dat ze dit werk nog kan doen als het ziekenhuis hier ook helemaal ‘up & running’ is.